FOTODOK’s Lighthouse komt naar Rib. Van 18 tot en met 27 september presenteren de Lighthouse Talents van 2024/2025 hun werk in de tentoonstelling getiteld Mirror Becomes a Partner: photography as (im)material encounters.
Het werk van de kunstenaars Alia Leonardi, Davide Sartori, Dragan Saric, Eliza-Sophie Sekrève, Flo Verhulst, Luuk van Raamsdonk, Te Petchara, Romina Koopman, Romy Zhang en Tashiya de Mel onderzoekt samen hoe het fotografische beeld herinneringen, lichamen en relaties kan vastleggen en beïnvloeden. De tentoonstelling verzamelt working propositions—objecten, films en transmissies—die in relatie tot elkaar staan. Zo ontstaan nieuwe verbanden, waarbij het fotografisch medium wordt uitgerekt tot voorbij het materiële beeld en wordt ingezet als podium voor (intieme) ontmoetingen.
Deze tentoonstelling markeert het einde van een jaar deelname aan het Lighthouse talentprogramma, waarin de kunstenaars werden ondersteund om hun praktijk te verbreden voorbij de academie en hun relaties met elkaar te verdiepen. Onder de curatoriële begeleiding van Rib’s eigen Maziar Afrassiabi en FOTODOK’s Yusser al Obaidi neemt de uiteindelijke uitkomst van dit jaar de vorm aan van een tentoonstelling getiteld Mirror Becomes a Partner.
Een reflecterend oppervlak wordt een metgezel: het suggereert transitie als zelfherkenning en nodigt de kijker uit tot het delicate werk van zichtbaar worden voor zichzelf en voor anderen. De geschiedenis van psychiatrische classificaties overlapt met de geschiedenis van stigma—psychiatrie classificeerde patiënten ooit als vogelsoorten. Hier verschijnen vogels echter als metgezellen die zich onttrekken aan het verlangen om in te delen. Heropgevoerde momenten vermengen zich met familiearchieven en wegen wat aanwezig is af tegen wat ontbreekt. Beelden zijn zowel getuigen als regisseurs van wat we projecteren. Wolkenresiduen keren terug als topografieën en vertragen de scroll tot een aandachtige blik. Een stapel probeert telefoonafhankelijkheid te vertalen naar materie: eindeloze data verandert in broze zwaarte. Hoeveelheid wordt gevoel: herinnering als stapel en mogelijke smelt. Geesten verschijnen in de galerie als flikkeringen op een CRT. Het “signaal” bevlekt de ruimte en suggereert dat spokende resten ook infrastructuren zijn waarin wij leven—en die in ons leven. Een verzameling, gemaakt van regenwater en tranen. Een ijs lichaam dat langzaam smelt, vlecht heimwee samen met folklore—zeemeerminnen, rituelen om regen te stoppen, het sociale gewicht dat op vrouwenlichamen rust. Water draagt herinnering; smelten wordt een zachte weigering. Het leven ná de kunstacademie. Portretten bouwen een gemeenschappelijk domein van ervaring, waar onzekerheid een bron wordt.
Opening:
Donderdag 18 Sept 19.30
Data en tijden:
18/09 tot en met 27/09, dagelijks 14.00-18.00
