Met steun van het Pictoright Fonds startte FOTODOK in 2023 met het Talent Embassy programma. Tien opkomende fotografen gaan met FOTODOK collegae naar Europese fotofestivals waar we de makers vanuit een fijne thuisbasis kennis laten maken met het internationale werkveld. Voorafgaand aan het festival verzorgt FOTODOK een intensief voorbereidingsprogramma voor deze makers zodat ze met een up-to-date portfolio, een goede pitch en vol zelfvertrouwen afreizen. Met behulp van een team van interne en externe professionals werken we aan de selectie en presentatie van hun werk. Met de Talent Embassy doen we internationaal wat we in Nederland al sinds onze oprichting doen: talenten zichtbaar maken en aan een relevant netwerk verbinden. En uiteindelijk is het ook de groep makers die elkaar verder helpen en ondersteunen bij deze stappen.
Sebastian Koudijzer schreef prachtig over zijn ervaringen in het Talent Embassy programma tijdens de openingsweek van Rencontres d’Arles:
We bespraken waar we vandaan kwamen, over de voorgaande generaties en die na ons komen. Wat we meedragen en eventueel doorgeven. Over de kunst van risico’s nemen. Want hoe groter de gok, des te meer er te winnen valt. En met jullie om mij heen had ik dan ook de jackpot te pakken. We schoven aan tafels met curatoren, directeuren, fotografen en relevante mamas. Zongen samen en staken een 0-vormig kaarsje aan. Daarmee lijkt een cirkel rond. We deelden vreugde, tranen en werden dagelijks verliefd op het leven. Na regen kwam ook altijd weer zonneschijn, we smolten als ijsblokjes en op het einde van de week leken ook de meeste te crushen. Van stad tot aan platteland verbaasde ik mij over het uitzonderlijke vermogen tot luisteren en de openhartigheid die daaruit voortkwam, om vervolgens te dansen tot zelfs de befaamde Duitse leraar ermee klaar was. En wat krom was, is geprobeerd recht te trekken, want blijkbaar luisterde ik als student niet goed. Maar daar lijken wij aan voorbij en tegelijkertijd leerde ik van mijn suikermama dat er genoeg mensen zijn die ook juist mij willen ontmoeten. Zoals wij ook willen, en deden, is daarentegen jezelf de afgrond inwerken een academisch verleden. Niet geheel met toeval mocht ik leren dat mieren elkaars wonden helen en waar nodig zelfs elkaar kunnen amputeren. Uit liefde verbeeld ik me dan ook in dat we met diezelfde zorgzaamheid genoten van een ieders geschijn. Liepen we met een rechte rug omdat we elkaar hadden en staken we een middelvinger op in ons brein toen er portemonnees op tafels kwamen of omdat iemand gewoon heel erg zin had in een sigaret. Maar de pret, die was niet te drukken. We werden genomineerd en wonnen prijzen in een week van het laten lukken. Van succes tot succes en waar er slechts 1 dicht gaat, openen er ontelbaar veel deuren. Het was de eerste en misschien wel de laatste keer dat we in deze formatie, samen op deze plek waren. Maar de herinnering eraan zal ik voor altijd in mijn hart meedragen.
